ماچندتا

همه چی از هفت سال پیش شروع شد. از هفت سال پیش که من، یه دختر بچه هفده_هجده ساله ساده با یه دل پر از امید و یه سر پر از آرزوهای بزرگ برای اولین بار قدم گذاشتم تو دانشگاه. درست همون روزها بود که ترس رو چشیدم. تنهایی رو مزه کردم. اعتماد به نفسمو از دست دادم. دوری از خانواده رو لمس کردم و تو یه جمله اگه بخوام بگم تا مدتی هراسون و وحشت زده، خود واقعیمو گم کردم. در اون لحظات هیچ چیزی مثل حضور یه دوست یکدل و صمیمی نمی تونه نجات بخش باشه. برای من که خیلی دیر با کسی اخت میشم و به سختی با کسی همدل میشم، پیدا کردن یه همچین دوستی شده بود یه مصیبت بزرگ و قوز بالای قوز. تا اینکه شما درست مثل هدیه های آسمونی، به طرز معجزه واری یکی یکی وارد زندگی من شدید. اون چهار سال دانشجویی با حضور شما، برای من شد از بهترین و پرثمرترین سال های عمرم. شمایی که واقعاً، به دور از هرگونه اغراق و ریا، فکر نمی کنم دیگه تو کل دنیا لنگه داشته باشند.

چهار سال تمام با هم زندگی کردیم  و هفت ساله که با هم دوستیم. تو تموم این سالها، با هم خندیدیم، با هم گریه کردیم، دردهای همدیگه رو دیدیم و سعی کردیم مرهم باشیم، دلتنگی های همدیگه رو دیدیم و تلاش کردم برای شادی دل همدیگه، با هم روراست روراست بودیم، با هم صادق صادق بودیم، هیچ کدوم از زبون اون یکی دروغ نشنید، هیچ کسی از اون یکی بدی ندید، هیچ کسی از اون یکی حتی بی تفاوتی هم ندید، غم همدیگه رو خوردیم و با شادی همدیگه شاد شدیم. شما با معرفت ترین دوستای عالمید.

هرگز شب بیداری هامونو یادم نمیره، کوه رفتن هامون و آواز خوندن ها، قدم زدن های شبونه تو حیاط خوابگاه، یواشکی پریدن ها روی پشت بوم، گشت و گذار تو «جنگل شهید بهشتی!» تا خود شب، شب های امنحان، اون گروه ستاک دوست داشتنی با اون موش به اصطلاح هوشمندش که نهایت هوشمندیش تشخیص یه خط سیاه روی یه زمینه سفید بود، گشت و گذارهای روز قبل از امتحان، برف بازی های شب امتحان، ناهارهای ظهر جمعه، اون توچال دوست داشتنی ….

روزهای زیادی رو با هم گذروندیم و تو تموم این روزها چیزی که پررنگ و پررنگ تر شد، استحکام دوستی ما بود. تو این سال ها، حجت و سعید و محمد و احسان بهمون اضافه شدند و حضورشون نه تنها ما رو از همدیگه دور نکرد که جمعمونو بیشتر از پیش گرم کرد. اونا هم شدند جزئی از «ماچندتا» و وجود تک تکشون برای بقیه عزیز شد. همه شما به خاطر اون همت بلند و روحیه محکمتون، روز به روز پیشرفت کردید و حالا به جرئت می تونم بگم همتون جزو مغزهای این مملکتید والبته جزو بزرگترین افتخارات من و با شناختی که ازتون دارم مطمئنم این پیشرفت تا ابد ادامه داره.

حالا امروز روزی رسیده که هم خوشحالی و هم غم تمام وجودمو پر کرده، (البته کفه خوشحالی سنگینی می کنه). یه حس عجیب که تا حالا نداشتمش، خواب هایی که سه شب پیاپی دارم می بینمشون و هر روز صبح با یه بغض سنگین تو گلوم راهی محل کارم میشم. اون خواب هم هیچ چیزی نیست جز صحنه خداحافظی بعثت و البته دیشب نمیدونم چرا(محض بیشتر دق دادن من) معصومه هم بهش اضافه شده بود. از اعماق قلبم خوشحالم برای بعثت عزیزم، که قدر اون همه شایستگی خودشو میدونه، برای اولین خانم دکترمون، برای اولین تحصیل کردمون تو کانادا. براش بهترین ها رو می خوام که شایسته بهترین ها هم هست. اما گاهی فکر ندیدنش، فکر این همه دور بودن ازش، فکر این که دیگه هیچ کسی نمی تونه جای اونو پر کنه، یه بغض سنگین میشه تو گلوم. یه چیزی هست که شدیداً دلداریم میده و اون هم فکر روزیه که ما همه دوباره یه گوشه ای از دنیا دور هم جمع میشیم و من مطمئنم که اون روز زیاد دور نیست.

فقط از خدا ممنونم که با ارزشترین نعمت های این دنیا رو به من داده. داشتن چند تا دوست واقعی، بعد از عشقی که خدا بهم هدیه کرد، بزرگترین نعمتی بوده که خدا به من داده و حتی به جرئت میتونم بگم از بزرگترین و با ارزشترین نعمت هاییه که یه انسان میتونه داشته باشه.

باور کنید یا نه، شما از بزرگترین افتخارات من تو زندگیم هستید.

پ.ن. یه متنی رو شروع کرده بودم درباره خودمون. دو سه صفحه هم حتی نوشتم ولی بعد دیگه نتونستم تمومش کنم چون نمی خواستم به خداحافظی بعثت برسم. شاید تو همین روزا به خودم جرئت بدم و تمومش کنم.